Op onze laatste lesdag was het toch nog even flink doorwerken...
Laura gaf de drie eerste uren les,
en het allerlaatste lesuur gaf María,
de jongste van het hele team.
Wat de lessen hier zo boeiend maakt is dat
de leerkrachten zoveel mogelijk proberen
hun leerstof te combineren
met de cultuur van Lanzarote.
María leerde ons vandaag
Rafael Arozarena kennen.
°1923-+2009
Een schrijver-dichter uit Tenerife,
die later naar Lanzarote verhuisde
om er te werken bij de Compañia Telefónica.
Zijn roman Mararía werd op Lanzarote gefilmd.
De roman is een mix van fictie en realiteit.
Het personage Mararía heeft echt bestaan , zij
leefde in Femés , een plaats
in de gemeente Yaiza op Lanzarote.
Gisteren waren we daar in de buurt
toen we naar Bodega Rubicón gingen.
IK had nog graag het boek hier gelezen,
maar dat zal me niet meer lukken op die paar dagen dat ik
hier nog ben, denk ik
Morgen ga ik toch maar eens naar de bibliotheek
om te kijken of ze het boek hebben.
Na het laatste lesuur, en met het verhaal van Mararía
dat we in gedicht-vorm te lezen kregen
werd er afscheid genomen.
Van de leerkrachten kreeg ik een dikke knuffel en
2 kusjes op de wang, zoals dat hier de gewoonte is.
En de belofte van mijnentwege dat we elkaar
volgend jaar wel terug gaan zien.
Met Franziska ging ik nog een "terrasje doen"
met andere woorden :
2 tintos de verano gedronken in de blakende zon.
Het was hier weer ontzettend warm...
nog steeds onder invloed van de calima,
die gewoonlijk een dag of 3, 4 duurt.
Misschien moet ik morgen maar eens van die warmte van de
calima profiteren
en aan het zwembad gaan liggen..
Tot nu toe had ik daar nog niet zo heel veel tijd voor.
Buiten studeren was vanwege de wind niet echt fijn..
Fermin zorgde vanavond alweer voor mijn avondmaal
Gebakken vis met Russische salade..
De verwennerij hier houdt gewoon niet op.
Geen opmerkingen:
Een reactie posten