Mijn vlucht met Thomas Cook Airlines , die normaal om 7.50 zou opstijgen,
vertrok vanuit Brussel met een beetje vertraging. (10 min)
De piloot maakte er zich met een grapje vanaf:
"Voortaan mogen de Brusselaars niet te vroeg wakker gemaakt worden,
ik verzoek u niet te luid te praten zolang we boven Brussel vliegen"
Zijn uitspraak werd gevolgd door een applaus...
Of we de vertraging inhaalden weet ik niet, ik lette niet echt op het uur
toen we op de Aeropuerto de Lanzarote landden.
De luchthaven, in gebruik genomen op 3 maart 1970,
ligt eigenlijk in het stadje San Bartelomé,
een vijftal kilometer ten zuidwesten van de hoofdstad Arrecife.
In 1999 werd de huidige passagiersterminal in gebruik genomen
met een maximum capaciteit van 6 miljoen reizigers per jaar.
De oude terminal wordt nu gebuikt voor regionale vluchten van
Binter Canarias.
Om meer gewicht te kunnen meenemen, had ik deze keer een
PREMIUM-vlucht geboekt bij Thomas Cook.
Dat houdt in : 25 kg ruimbagage ( in plaats van 20 kg ), 10 kg handbagage
( in plaats van 6 kg), prioritair inchecken,
keuze van de stoel, een luxe maaltijd aan boord, en.... wat onverwacht
maar zeker leuk was... de koffers met prioritylabels
kwamen als eerste op de band gerold in Arrecife.
De luxe maaltijd was zo groot dat ze amper op het tafeltje paste.
Twee harde broodjes, een croissant, bordje met 2 sneetjes kaas, 2 sneetjes
ham , 2 sneetjes kippenrollade, een potje confituur, een potje verse
fruitsalade, een potje fruityoghurt, een warme maaltijd van
roerei in tomatensaus, worst en aardappelen, thee en frisdrank a volonté.
In casa Margarita wachtte me , buiten een gemeend hartelijk onthaal,
nog een maaltijd, een heerlijke macaronischotel
van chefkok Fermin. Ik at die pas s'avonds op wegens
geen honger door het copieuze ontbijt op het vliegtuig.
Moe was ik wel.,ik had de nacht voor mijn vertrek niet geslapen
Dus ging ik na het uitpakken van mijn koffer een tijdje op een
ligzetel op het terras liggen.. in short en T shirt...en viel in slaap.
De eerste "zongetuigenissen" zijn al te zien op mijn benen..
Vanavond hielden we nog een welkomsdrink
en werden de verhalen van de voorbije maanden uitgewisseld...
Bij Margarita en Fermin is het altijd weer 'thuiskomen'.
In casa Margarita wachtte me , buiten een gemeend hartelijk onthaal,
nog een maaltijd, een heerlijke macaronischotel
van chefkok Fermin. Ik at die pas s'avonds op wegens
geen honger door het copieuze ontbijt op het vliegtuig.
Moe was ik wel.,ik had de nacht voor mijn vertrek niet geslapen
Dus ging ik na het uitpakken van mijn koffer een tijdje op een
ligzetel op het terras liggen.. in short en T shirt...en viel in slaap.
De eerste "zongetuigenissen" zijn al te zien op mijn benen..
Vanavond hielden we nog een welkomsdrink
en werden de verhalen van de voorbije maanden uitgewisseld...
Bij Margarita en Fermin is het altijd weer 'thuiskomen'.
