30 september..... de dag dat ik laat "thuis " kwam en Rita jarig is

Mijn eerste vrije dag wou ik goed benutten...

Ik had gisterenavond geen wekker gezet

met de bedoeling uit te slapen.

Rond 8 u werd ik wakker maar stond pas om half 9 op .

Fermin en Margarita

waren al niet meer thuis.

Na een douche en mijn ontbijt

ging ik op een ligbed op het terras liggen lezen

in het boek van José Saramago.
tot 12 u...

Toen vluchtte ik naar binnen, want het werd veel te warm.

Na mijn lunch hield ik een kleine siësta

alvorens naar Arrecife te vertrekken..

Ik had mijn boek meegenomen

 zodat ik op een terrasje wat zou kunnen lezen

tot 5 u , dan gaan de winkels pas terug open

want iedereen houdt hier zijn siësta.

Sinds ik mijn weg wat beter ken, durf ik al

eens van mijn gewone route afwijken.

Op deze manier  zie ik veel van het "oude Arrecife"..

en ontdek regelmatig iets nieuw..

Rond een uur of 7 zocht ik een restaurantje

op waar ze frieten serveerden...

Het was lang geleden dat ik die nog at..

en ze smaakten me in ieder geval..

Rond 8 u... wandelde ik naar de bushalte..

ik was helaas net te laat voor de bus, dus...

moest ik ongeveer een half uur wachten

op de volgende.

In de bus zag ik echter dat het al 21.27 was

Ik moet me dus een uur vergist hebben...

Het was ondertussen al donker geworden, 

en om het nog wat later te maken

zette de chauffeur van de bus zich aan een halte

aan de kant, stapte uit, en 

ging op zijn gemakje een sigaretje roken.

Blijkbaar is dat hier doodnormaal, want

niemand in de bus reclameerde.

Uiteindelijk was ik veel later"thuis"

dan ik gepland had.

Hopelijk heeft mijn "gastgezin" zich niet 

al te ongerust gemaakt over mijn lange wegblijven.

Margarita en Fermin zaten TV te kijken toen ik binnen kwam.

Blijkbaar is er van alles aan de hand in de Spaanse politiek.

De PSOE is "gesplitst", wat het vormen van een

nieuwe regering nu nog moeilijker gaat maken.

De Spaanse socialisten zitten in een diepe crisis.

Spanje zit,nu al een hele tijd zonder regering.

Morgen koop ik een krant..."weekendeditie"

Voor vandaag nog even een late verjaardagswens:
GELUKKIGE VERJAARDAG 
RITA

29 september..... Mijn laatste lesdag

Op onze laatste lesdag was het toch nog even flink doorwerken...

Laura gaf de drie eerste uren les,

en het allerlaatste lesuur gaf María, 

de jongste van het hele team.

Wat de lessen hier zo boeiend maakt is dat

de leerkrachten zoveel mogelijk proberen

hun leerstof te combineren

met de cultuur van Lanzarote.

María leerde ons vandaag

Rafael Arozarena kennen.

°1923-+2009

 Een schrijver-dichter uit Tenerife,

die later naar Lanzarote verhuisde

om er te werken bij de Compañia Telefónica.

Zijn roman Mararía werd op Lanzarote gefilmd.

De roman is een mix van fictie en realiteit.

Het personage Mararía heeft echt bestaan , zij

leefde in Femés , een plaats 

 in de gemeente Yaiza op Lanzarote.

Gisteren waren we daar in de buurt

toen we naar Bodega Rubicón gingen.

IK had nog graag het boek hier gelezen, 

maar dat zal me niet meer lukken op die paar dagen dat ik 

hier nog ben, denk ik

Morgen ga ik toch maar eens naar de bibliotheek

om te kijken of ze het boek hebben.

Na het laatste lesuur, en met het verhaal van Mararía

dat we in gedicht-vorm te lezen kregen

werd er afscheid genomen.

Van de leerkrachten kreeg ik een dikke knuffel en

2 kusjes op de wang, zoals dat hier de gewoonte is. 

En de belofte van mijnentwege dat we elkaar 

volgend jaar wel terug gaan zien.

Met Franziska ging ik nog een "terrasje doen"

met andere woorden :

2 tintos de verano gedronken in de blakende zon.

Het was hier weer ontzettend warm...

nog steeds onder invloed van de calima,

die gewoonlijk een dag of 3, 4 duurt.

Misschien moet ik morgen maar eens van die warmte van de 

calima profiteren

en aan het zwembad gaan liggen..

Tot nu toe had ik daar nog niet zo heel veel tijd voor.

Buiten studeren was vanwege de wind niet echt fijn..

Fermin zorgde vanavond alweer voor mijn avondmaal

Gebakken vis met Russische salade..

De verwennerij hier houdt gewoon niet op.

28 september.... De laatste loodjes wegen het zwaarst.

Vandaag hadden we les tot 19.30 h.

De laatste loodjes wegen het zwaarst..

Het hele programma moet afgewerkt zijn tegen morgenmiddag.

Morgen is onze laatste lesdag, want

de school gaat op culturele uitstap naar Toledo.

Ze vertrekken morgenavond en komen zondagavond terug aan.

De voorbereidingen voor de reis, de inschrijvingen etc.

gebeurden al in augustus...

Ik was dus net te laat om nog deel te nemen, 

en Franziska vertrekt zaterdag al terug naar huis.

In de voormiddag hadden we gewoon les in het klaslokaal,

 in de namiddag gingen we ,

om de lange lesdag toch wat aangenamer te maken, 

op verplaatsing.

Laura nam ons mee naar de cactustuin, ontworpen 

door... andermaal César Manrique.

Daar kregen we les  , aan een tafel op het terras,

uit de zon, .. want het was bloedheet door de CALIMA,

 een zeer hete wind die uit Afrika komt 

en stofdeeltjes mee brengt uit de Sahara.

Die stofdeeltjes vormen een soort mist, die men Calima noemt.

Op Lanzarote worden cochinillas gekweekt.. parasieten

die op cactussen (nopal) leven.

Ze geven een karmijnrode kleurstof af... die gebruikt wordt

voor het kleuren van weefsels, voedingswaren, cosmetica...

Laura nam er eentje tussen haar vingers, drukte erop, en de

kleurstof kwam eruit gelopen..

Na 2x handen wassen was de kleurstof nog altijd zichtbaar.

Na de les in de cactustuin reed ze met ons nog naar Haria,

een klein pittoresk dorpje, in het noorden 

van Lanzarote, met een vallei van 10.000 Palmbomen.

Daar staat ook nog een huis van...

César Manrique.

Tijdens de rit kregen we het vocabularium

in verband met autorijden...en auto-onderdelen.

Elke handeling die ze deed zei ze luidop in 't Spaans.

Onderweg hielden we nog even halt 

aan een mooie BODEGA.

"Bodegas Rubicón" in Yaiza.

De hitte was ondertussen een heel stuk minder.

Het was aangenaam zitten op het mooie terras.

Daar proefden we van een de wijnen die ze daar

produceren.

Ondertussen was het al laat geworden, 

en het begon te schemeren

Laura bracht me met de auto tot aan 

Casa Margarita.

Waar ze al op mij zaten te wachten,

 zoals elke dag trouwens,

benieuwd naar mijn verhalen..

Fermin stak een pizza in de oven,

en ik werd nogmaals  uitgenodigd

mee te eten....

"Buen provecho..."

Laat het u smaken.

Gracias Fermin y Margarita

27 september....

Sinds een paar dagen drink ik mijn ochtendthee
bij EL MUELLITO.

Deze zaak bevindt zich aan de overkant van
El Guachinche de Luis..
Het terras van El Muellito bevindt zich s'morgens al in de zon,
 dus is het veel aangenamer zitten daar...
Terwijl ik mijn thee drink herlees ik de notities van
de vorige dagen en geniet van de warmte van de zon.
Sinds ik op Lanzarote ben heb ik nog maar één keer
een vestje gedragen..
dat was toen ik met Margarita en Eva 's avonds
op stap ging.
Het enige waar je hier moet aan denken 
als je de deur uit gaat is :
"Heb ik mijn zonnebril bij"...?
want die heb je hier echt wel nodig.

Tijdens mijn dagelijks babbeltje met Margarita
zei ze me, dat ze denkt dat ik hier vermagerd ben...
Een weegschaal heeft ze niet..
Dus ik zal moeten wachten tot ik thuis ben 
om te weten of ze gelijk heeft.
Knellen doen mijn kleren in ieder geval nog niet..
Ik leg hier dagelijks wel heel wat kilometers af.
Iedere morgen ga ik te voet naar de Academia
dat is toch zeker 3 kilometer...
Ik geniet van die wandelingen.
Het is dan aangenaam van temperatuur, nog niet te warm,
en... het is heel rustig op de weg.
Veel volk is er dan nog niet op stap.

Na de les doe ik regelmatig nog
 een wandeling langs de zee, ik zoek 
een restaurantje om een kleinigheid te eten.
En slenter daarna nog wat langs de winkeltjes,
koop mijn dagelijks ijsje
en zet me soms een tijdje op een rots 
om naar de zee te staren
en naar het geluid van de golven te luisteren.
Soms ga ik met de bus terug.. soms ook te voet
Een paar dagen geleden gebeurde het dat ik
me van afslag vergiste op de Paseo Maritimo...
en ik belandde aan het domein van de 
Residencia Real de Las Maretas.
De koninklijke Villa..
Blijkbaar kan ik niet op Lanzarote komen zonder dat ik 
aan dit domein beland.....
In juni kwamen we er ook al eens toevallig langs.
Het ergste is dat je dan een heel eind terug moet gaan,
want het koninklijk domein sluit een groot deel van de weg af..
je mag er niet langs..

De villa werd gebouwd in opdracht
 van koning Houssein I van Jordanië
in de jaren 70... en ontworpen door...
alweer César Manrique.
Op het einde van de jaren 80 
schonk Koning Hussein de villa aan
Koning Juan Carlos I van Spanje, 
die het op zijn beurt afstond
als Nationaal Patrimonium.
In 2000 stierf er de moeder van Juan Carlos,
 Maria de Las Mercedes.
Nu dient het als vakantiedomein voor
verschillende "hooggeplaatsten"
Gorbatsjov, Vaclav Havel, Jose Maria Aznar,
Gerhard Schröder verbleven er al eens, 

Als ik 's namiddags thuis kom
is Yaki altijd de eerste om me te begroeten..
hij loopt dan overal met me mee, hopend op
gestreeld te worden
en  snuffelend aan mijn tas.
Ik heb dan meestal al boodschappen gedaan
en hij blijft bij mij tot ik alles uitgeladen heb...
soms valt er wel eens iets te "proeven " voor hem.
Op chocolade blijkt hij gek te zijn...
Wie niet?

Ik werd zo even al weer getrakteerd
op een "cena"= avondmaal.
Fermin maakte ROPA VIEJA..
een potje van kabeljauw, scampi, mosselen , paprika, ajuin,
look, aardappelen, en garbanzas...gekruid met laurier en curry.
Alweer een heerlijk gerecht.
Fermin heeft het koken in zijn vingers....hij eet dan ook graag
Ik lijk hier wel in half-pension te zijn...

Voor diegenen die op Facebook zijn...
El Muellito en Guachinche de Luis, Costa Teguise
hebben beiden een profiel op Facebook.
Ook de Academia de Español de Lanzarote
kan je vinden op Facebook.

26 september....de dag van de slechte punten...

Franziska en ik haalden vandaag allebei slechte punten...

Ik vergat een taak te maken  tijdens het weekend

en zij had helemaal niets geleerd

maar de taak had zij wel gemaakt..

Ook bleek dat ons brein nog niet erg wakker was 

vanmorgen.. het duurde even eer we op gang kwamen.

Dat komt ervan als je teveel op stap gaat...

We kunnen het samen heel goed vinden ,

 het zal dus niet de laatste keer geweest zijn 

dat we er samen op uit trekken.

Toen ik zaterdag in Arrecife was, had ik een winkel gevonden

met in 't groot op het raam "GANGAS "

"KOOPJES"...

daar kon ik niet aan voorbij gaan..

Ik kocht er een kleed voor 3 euro...

en.. het mag gezien worden..

Het viel hier bij Margarita zo in de smaak

dat zij zich vandaag naar Arrecife haastte

om er zich ook een te kopen..

Haar maat was er niet meer in, maar

ze vond wel iets anders in haar maat

ook voor 3 euro..

Dank zij mij weet Margarita nu waar ze voortaan 

moet zijn in Arrecife

als ze iets nieuw wil kopen ..

Ik ben daar dan ook "kampioen " in...

vraag dat maar aan Liliane....

Voor mij zit de koopjestocht erop...

mijn koffer kan het niet meer hebben,

25 september....Op stap met Franziska

Franziska is mijn klasgenootje.

Ze is Duitse, woont in Ginebra (Genève),

is 39 jaar en werkt voor WTO, 
World Trade Organisation
Wereldhandelsorganisatie...(GATT)
of OMC.

(Organización Mundial de Comercio).

Vandaag gingen we de hele dag samen op stap.

We vertrokken om half elf naar het noordelijk 

deel van Lanzarote.

Eerst gingen we naar de 

JAMEOS DEL AGUA

       een van de 7 Centra van Kunst ,

Kultuur en Toerisme

gecreerd door... alweer... César Manrique, 

die steeds probeerde natuur en kunst te harmonieren.

Los Jameos  del Agua bevinden zich in een tunnel

 die ontstaan is

door de uitbarsting van de vulkaan CORONA.

In het water leeft een unieke soort krab,(cangrejo)

namelijk de Cangrejo Ciego,

één centimeter groot, wit en blind.(ciego).

In 1966 werden de Jameos del Agua

voor het eerst opengesteld voor het publiek.

In 1977 was de opening van een auditorium

dat men later toegevoegd had.

In La Casa de Los Volcanos" , 

Het Huis van de Vulkanen

is er een tentoonstelling over alles wat met 

vulkanen te maken heeft.

Daar dronken we iets op een terrasje

en zetten dan onze tocht verder..

richting

Cueva de los Verdes.

Een indrukwekkende vulkanische grot...

Ze is onderdeel van hetzelfde ondergrondse gangenstelsel

als Los Jameos del Agua.

Beiden zijn ontstaan tijdens de uitbarsting van de nabijgelegen vulkaan Monte Corona.

Cueva de los Verdes is een ondergronds gangenstelsen

van 7 kilometer lang.

Onder begeleiding van een gids maakten

we een tocht van 2 kilometer...

De plafonds hebben stalactieten van gestold lava.

Van daaruit gingen we nog naar 

Mirador Del Rio

waar je van een spectaculair uitzicht kan genieten...

Ondertussen hadden we toch wel enorme honger gekregen

en gingen we op zoek naar een restaurantje.

We belandden uiteindelijk in

een klein haventje : Orzola

Het was ondertussen 4 uur geworden.

Daar deden we ons tegoed aan de fameuze

Papas arrugadas met mojo verde en mojo rojo

("gerimpelde"aardappelen met groene en rode mojo)

gerimpelde aardappelen, zijn aardappelen bereid in de schil

en overstrooid met grof zout.

en aan de pimientos de Padrón.

(geroosterde pepertjes).

heerlijk.. simpel, en veel te veel.. alweer.

en.. een enorm groot glas Tinto de Verano.

Uiteindelijk zijn we dan "thuis " geraakt.
Hier wachtte me nog een heerlijke "Sopa de Lentejas"
van chef-kok Fermin...

Franziska en ik hadden samen een heerlijke dag..

we moeten allebei vanavond nog gaan studeren...

ik deed gisteren al niets... zij ook niet.
Dus .. aan het werk nu. !!

24 september..... FERIA DE LA TAPA in Arrecife

Feria de La Tapa

in Arrecife.

Vandaag was ik de hele dag in Arrecife.

In de voormiddag ging ik wat winkels kijken,

en naar het marktje.

Volk en ambiance was er meer dan genoeg,

er speelde zelfs een folkloristisch bandje 

 op de markt.

Toen ik honger begon te krijgen trok ik naar 

de Playa del Reducto

naast het Gran Hotel

waar de Feria de la Tapa was..

De tapa -kraampjes stonden in een hele lange rij

langs de Paseo  opgesteld.

Ieder kraampje had zijn eigen specialiteiten,

je wist niet wat eerst te kiezen....

want het waren er veel...

veel kraampjes en veel verschillende tapas

in ieder kraampje.

Tussen de kraampjes door speelden er bandjes

of dj's...

Spanjaarden houden van feesten.

Ze staan al etend mee te dansen  op het ritme

van de muziek..

Ze begroeten bekenden ook altijd heel hartelijk 

met twee kussen op de wang.

Ook ik maakte dat hier al mee

op de ambachtenmarkt met

 Margarita en Eva..

Hun bekenden begroetten mij ook

alsof ik een van hun beste vrienden was.

En toen ik Maria, een lerares van de 

Academia in de supermarkt tegenkwam

begroette zij  me ook met twee kussen.

Lanzarote heeft een warm klimaat

en zeker en vast ook warme mensen...

23 september.... César Manrique;

Vandaag deden we een uitstapje.

Laura, de lerares , Franciska mijn medeleerlinge, en ik,

we gingen naar het huis van

César Manrique

Arrecife 24 april 1919-Teguise 25 september 1992

Schilder, Beeldhouwer, Architect, en Bouwadviseur.

De meest bekende en meest invloedrijke persoon

 van Lanzarote.

Hij heeft er voor gezorgd dat de gebouwen op Lanzarote

niet hoger zijn dan 4 verdiepingen, 

dat ze wit geschilderd zijn, en dat de raamkozijnen

en deuren enkel blauw, groen of bruin mogen zijn.

Er staat één hotel in Arrecife stad dat hoger is,

het"Gran Hotel".

Dit werd gebouwd toen Manrique

in New York verbleef...

en sommigen zeggen dat het "illegaal "is.

Ook zorgde hij ervoor dat er geen

advertenties aan de kant van de weg mogen staan.

Veel gebouwen en projecten op het eiland

behoren tot zijn werken..

zoals Mirador del Rio, Jameos del Agua,

Jardin del Cactus,Cueva de los Verdes,

het restaurant El Diablo in het Nationaal Park

Timanfayo, het hotel Gran Melia Salinas.

Op verschillende rotondes staan windsculpturen van zijn hand.

Wij gingen zijn eigen huis in Tahiche

(tussen Teguise en Arrecife ) bezichtigen...

Zijn huis is gebouwd in en rond een lava-grot.

je mond valt er van open...

2 onderstaande foto's tonen een deel van zijn tuinen.

(foto's... Fundación César Manrique) 

Deze 2 foto's zijn genomen in een ondergrondse lava-bel

die is uitgehouwen en omgebouwd tot salon...

onder zijn huis..

Dit is de witte, zo is er nog de rode salon en de gele salon...

De meubels zijn nog de originele... 

en zijn nog steeds meer dan modieus.

In zijn huis hangen kunstwerken van hemzelf

maar ook van andere bekende schilders

onder andere van Pablo Picasso.

Wat je hier ziet... ?

Zicht vanuit een kamer van het huis van Manrique

op versteende lava.

Het lijkt of de lava tot in het huis is 

binnen gestroomd...

maar er zit een raam tussen....

Website van de Fundación César Manrique :

http://fcmanrique.org

Daarna gingen we een koffie drinken

in het museum bij

" El Monumento al Campesino"
in San Bartelomé.

Een monument van de hand van...

César Manrique natuurlijk.

Het monument is opgedragen aan de boeren

(campesinos),

ter ere van het zware werk dat ze leveren

om de droge onvruchtbare grond van Lanzarote

te bewerken en vruchtbaar te maken.

Het monument is opgebouwd uit

watercontainers.

Op het terras van het museum

 gaf Laura ons les over Manrique, 

zijn leven , zijn werk...

en in zijn huis speelde ze voor gids.

In de namiddag deed ik een dutje op het terras..
Yaki hield me de hele tijd gezelschap.
Zijn lichaam half onder het ligbed,
zijn hoofd tegen mijn hand...
Hij gaat me nog missen ,denk ik ,als ik naar huis ga..
of.. zou het andersom zijn???

Vanavond trakteerde Fermin nog 

op "pescado a la plancha" met "mojo verde.".

Ik zei dat ik met één vis genoeg had..

maar ik heb er toch twee opgegeten..

Bewijst dat het lekker was....

22 september ... Eva op bezoek.

Vandaag moest ik weer om 9 u beginnen,

Margarita bracht me met de auto naar de school.

Toch stond ik redelijk vroeg op... om half 7

omdat ik alles netjes aan kant wil voor ik vertrek,

en ik heb een hekel aan me te haasten.

Na de les ging ik iets eten en daarna nam ik de bus
om naar de bibliotheek te gaan.

Ik leverde mijn 3 boeken in,
en nam er maar eentje terug mee.
"El Ultimo Cuaderno " van José Saramago.
"Het Laatste Schrift"...
Een beetje een profetische titel,
 want een tijdje
later is de man gestorven.

Door mijn druk leven heb ik veel te weinig tijd 
om nog veel boeken te lezen 
voor ik terug naar huis ga.

Bij mijn thuiskomst vanmiddag

was Eva , de dochter, hier.

We ontmoetten elkaar al want we gingen , samen

met Margarita,  naar een concert in Mancha Blanca.

Ze begroette me alsof we elkaar al jaren kennen.

We keuvelden wat over van alles en nog wat

en ze beloofde nog eens langs te komen voor ik

naar huis vertrek.

Fermin was vandaag weer gaan vissen,

hij had wat te veel in de zon gezeten denk ik,

want hij was duidelijk verbrand in zijn gezicht.

Trots toonde hij me zijn buit van vandaag,

12 vissen....
 waarvan er morgen een deel
 op de "PLANCHA"  ( grill) gaan.

Ik ben weer uitgenodigd...

 Zowel Fermin, Margarita als Eva zijn

uitermate lieve , aangename, heel sociale mensen.

Door hen voel ik me hier als een "vis in het water"..

nog geen moment heb ik me eenzaam gevoeld.

( wel een toepasselijke uitdrukking in dit geval, 
de vis in het water....)

Margarita vertrekt zaterdagmorgen 

naar Gran Canaria,

om , op zaterdagmiddag,

de bruiloft van éen van haar neven 

bij te wonen .

Zondagavond komt ze alweer naar huis.

Fermin gaat niet mee,..

die zorgt voor Yaki.

Hij wil niet dat die voor een paar

dagen naar een asiel moet.

Ik begin stilaan het levensritme van 

een Spanjaard aan te nemen..

Lunch om 2 u, avondmaal om 21 u...

Inmiddels is het 21 u.... 

dus tijd om iets te gaan eten...

ik hoor ze al met van alles rammelen 

in de keuken.

21 september.....DAG VAN DE CACTUS ....Cactusbloem en cactusvruchten

Vanmorgen vertrok ik goed op tijd naar de Academía..

Om 6 u was ik al wakker , 

ik bleef nog een uurtje liggen draaien en keren, en stond uiteindelijk dan toch maar op.

Na een douche en het ontbijt deed ik nog een klein

handwasje en vertrok dan rond half 9 naar school.

Veel te vroeg natuurlijk, want ik moest pas om 11 u beginnen.

Maar het was heerlijk weer, de zon was er al

 en er stond nog geen wind. 

Het was overal nog rustig in de straten.

De winkels waren al wel open en ik slenterde

van de ene winkel naar de andere...

en zo kwam ik nu bij een Chinese winkel 

waar ze wel (L)RATONES (muizen)

verkochten.. en veel goedkoper dan de mijne.

Ondertussen is de mijne toch getemd geraakt

 en doet nu wat ik wil...

soms...

 Op de heenweg vanmorgen zag ik een cactus 

met een grote witte bloem op de top..

Ik passeer daar alle dagen en kon me niet herinneren

die bloem ooit gezien te hebben.

Ik vond het zo uitzonderlijk dat ik er een foto van maakte..

Deze namiddag, toen ik daar terug passeerde,

was de bloem gesloten.

Raar.. ik dacht dat het misschien iets met de stand 

van de zon te maken had..

Maar Margarita vertelde me dat zo'n bloem maar één dag

bloeit... 

het heeft niets met de stand van de zon te maken

 maar met de stand van de maan .

Dus... net op tijd die foto gemaakt...

Rond 10 u kwam ik bij Luís aan, ik zette me op het terrasje, 

kreeg mijn thee,

en omdat ik nog tijd genoeg had

 maakte ik mijn huiswerk opnieuw.

Ik was helemaal niet tevreden over het verhaal dat ik

gisterenavond schreef . 

Na mijn dagje Arrecife was ik te moe

 om er iets leuks van te maken.

De opdracht luidde:

Lees het fragment "Conciliar el Sueño"  

uit " Buzón de Tiempo"

van Mario Benedetti

("In Slaap geraken " uit "Tijdsbus")

En verzin zelf  een droom..1.over voetbal, 2. over film.

De moeilijkheid zat hem in het perfect toepassen van de 

verschillende verleden tijden die de Spaanse taal heeft.

Zo net kwam Fermín me enthousiast vertellen

dat de buurvrouw cactusvruchten gebracht heeft

en dat ik er eentje moet gaan proeven in de keuken.

Ik ging al eens kijken,

er waren er gele, oranje en rode..

ze waren ook al gepeld.

Proeven doe ik seffens wel 

als ik hier klaar ben.

Hij presenteerde me ook zijn" Pollo en Salsa"

kip in een rode saus... 

Die zag er wel lekker uit,

dus daar ga ik ook wat van proeven

want veel honger heb ik niet

ik at vanmiddag een spaghetti bolognaise

een portie een grote eter waardig...

ik moest de helft laten staan...