5 oktober... Terug thuis

Mijn eerste dag terug thuis.

Gisterenavond om 17 u bracht Margarita

me naar de luchthaven in Arrecife.

Normaal word je 2 u voor je vliegtuig opstijgt

verwacht om in te checken.

Ik was dus vrij goed op tijd.
Mijn vlucht was voorzien om 19.40

De incheckbalie ging pas om 18 u open..

Ik zette mijn koffer op het weegtoestel..

en zoals ik verwachtte , te zwaar ! 24 kg.

4 kg overgewicht.

Ik rekende snel uit 4 X 15 euro per kg = 60 euro.

Een duur grapje..

Ik had mijn bankkaart al in mijn hand..

maar stilte... de man achter de balie zei niets.

Verrwonderd vroeg ik " está listo"? 

" Is het in orde"?

"si.. está listo, le deseo buen viaje..."

Ja, het is in orde... ik wens je een goede reis.

Ufffff !!!

Een tijdje later bij de boarding vroeg de dame

van het echtpaar dat achter mij stond bij de incheckbalie, 

en die ook gezien had dat mijn koffer 24 kg woog,

of ik niet had moeten bijbetalen...

Ze was er verwonderd over...

Zij hadden ooit één kilo overgewicht 

en moesten wel bij betalen.

Ik had al vaker een kilo of iets meer overgewicht

maar nog nooit 4 kg..

en tot hiertoe betaalde ik nog nooit een euro extra.

Maar mijn geluk gaat toch niet blijven duren vrees ik

Volgende keer neem ik drastisch minder mee als ik vertrek.

Het vliegtuig vertrok mooi op tijd...

Het weer was gunstig en het werd een rustige vlucht.

Met pijn in 't hart keek ik bij het opstijgen

hoe we over de witte

huisjes vlogen, 

die tussen de bergen en de zee ingeplant staan.

Het schemerde al en ik zag de lichtjes

van de huisjes en de straten

die me dansend uit wuifden...

Deze namiddag belde ik nog met Margarita.

Ze had me gevraagd te laten weten

of ik veilig en wel thuis gekomen was...

4 oktober.. dag van vertrek

Nu mijn koffer zo goed als klaar is, dik en rond

zoals ik gevreesd had,

heb ik nog even tijd om iets in mijn blog te schrijven.

Koffers maken is niet mijn sterkste kant..

Ik wil altijd zoveel mogelijk in mijn handbagage

proppen zodat mijn koffer niet boven 

het maximum gewicht gaat.

Met gevolg dat mijn handbagage

dan weer te zwaar is, en moeilijk hanteerbaar.

Dus dan toch maar weer overhevelen

van handbagage naar ruimbagage..

Ik ben benieuwd hoeveel mijn koffer gaat wegen.

Margarita heeft geen weegschaal.. dus het zal een

verrassing zijn...

en geen leuke vrees ik.

De helft van de kledij die ik bij had deed ik niet eens aan.

Geen vestjes, geen truien, geen t shirts met lange mouwen..

Die laat ik beslist volgende keer thuis..

Een enkel stuk voor noodgevallen zal wel volstaan.

Fermin was deze voormiddag druk bezig in de

keuken.

Hij maakte speciaal voor mij een gerecht

met de naam

"Cristianos y Moros"...

mijn afscheids "almuerzo"..

Het ruikt in ieder geval heel lekker..

Er zitten heel veel groenten in, en bacon en

chorizo, en het wordt geserveerd met witte rijst.

Ik mocht al eens proeven van het stoofpotje...

Lekker !!!

Om 14 u wordt het geserveerd..

dat is hier het uur van de almuerzo.

Yaki voelt ook al aan dat ik wegga.

Hij loopt in en uit mijn kamer

en de dingen die uit mijn kast komen, die hij nog niet kende

worden gretig besnuffeld.

Ook de dingen die nieuw zijn...

Hij kent dat .. als er koffers gemaakt worden

gaan de mensen weg..

Niet alleen mijn koffer staat dik en rond..

Ik ben benieuwd hoeveel IK zelf  ben bij gekomen..

Voor de lijn moet je in Casa Margarita niet zijn...

wel voor de vriendschap, de hartelijkheid,

de gastvrijheid, de echtheid.

Je voelt dat het uit hun hart komt...

Dit is het laatste artikel vanuit Lanzarote.

tenminste voor dit jaar dan toch...

Adiós Fermin, Margarita, Yaki

Lanzarote,

Adiós a todos los que forman parte de mis 

maravillosos recuerdos .

Gracias a todos por todo...

Un abrazo fuerte

de Mónica

3 Oktober... voorlaatste dag.

Vandaag is het mijn voorlaatste dag op Lanzarote.

Vermits ik morgen pas om 19.40 opstijg

heb ik nog bijna een hele dag hier .

Toch voelt het aan als mijn laatste dag .

Fermin ging vanmorgen vissen aan El Charco de San Ginés

in Arrecife en bood aan me mee te nemen.

Hij wist dat ik nog naar de stad wou voor 

parfum voor Lars en Katia.

Ik moest ook nog naar de bibliotheek

om mijn laatste boek in te leveren.

Toeval wil dat vandaag juist de dame aan de balie zat

die me inschreef bij mijn eerste bezoek.

Ze herkende me nog en we deden een babbeltje..

Zo weet ik dan ook dat mijn inschrijving 

voor altijd geldig blijft.

Ik deed mijn boodschappen en dwaalde nog uren 

rond in de stad waar ik nu probleemloos mijn 

weg kan vinden.

Lunchen ging ik  bij GRANIER, een van

mijn lievelingsplekjes...

Je kan binnen eten of aan een tafeltje buiten op het terras.

Het is er altijd zo druk dat je een nummertje

moet nemen om je bestelling door te geven.

Ze hebben er heerlijk belegde broodjes..

 de koeken en patisserie zijn er ook heel lekker.

Vandaag at ik een broodje gerookte zalm

met philadelphiakaas , sla en tomaat,

daarbij dronk ik een thee met melk..

ik betaalde in totaal 2.95 euro.

Ondertussen weet ik de goede en "goedkope" adresjes

wel te vinden.

In het begin van mijn verblijf hier 

vond ik de prijzen nogal aan de hoge kant..

vergelijkbaar met wat men bij ons betaalt.

Maar je moet weten waar je moet zijn ..

In de late namiddag nam ik de bus terug naar "huis",

mijn krediet op mijn BONOBUSKAART was helaas net op..

Ik heb dan mijn rit maar gewoon cash betaald..

wat wel duurder uitkomt.

Het had geen zin mijn BONO te verlengen vermits ik morgen

de hele tijd in en rond Casa Margarita ga blijven.

Margarita en Fermin zaten me weer op te wachten 

voor het dagelijkse babbeltje,

en Yaki voor de dagelijkse streelbeurt..

Hij weet perfect wanneer ik daar tijd voor neem..
Margarita bood aan me morgen
naar de luchthaven te brengen.
Ik had me al van een kaartje voor  de taxi voorzien.
Maar ze wil niet dat ik met de taxi ga....

Margarita en Fermin..
een echtpaar uit de duizend.
Dank u wel voor de heerlijke maand
die ik bij jullie mocht doorbrengen.

Volgend jaar zien we elkaar vast en zeker terug.
Ik kijk er al naar uit...

2 oktober... Op stap met Margarita

Vandaag was het "vrouwendag"

Margarita en ik gingen samen op stap.

Via Arrecife reed ze naar Puerto Del Carmen, 

een gezellig havenstadje, waar alle

winkels op zondag open zijn.

Hier is ook een overdekt winkelcentrum

met winkels zoals Berschka, Zara, Mango, Pimkie,

en nog veel andere die ik niet van naam kende...

Het was de bedoeling daar te gaan winkelen,

ze had een nieuw zwart jasje nodig.

Misschien rekende ze op mijn neus voor Gangas?

Maar...helaas

We zijn niet geslaagd in onze zoektocht.

Later kwamen we voorbij Puerto Calero, 

waar schitterende jachten 

aangemeerd lagen.

Hier in de buurt heeft Julio Iglesias een finca.

Blijkbaar hebben wel meer bekende, rijke mensen 

hier een vakantieverblijf.

Ook de Egyptische acteur Omar Shariff had er ooit een.

Hij liet het in de jaren 70 bouwen, in Nazaret

het ontwerp kwam van..

natuurlijk....

César Manrique.

Het huis is omgeven door 3 prachtige tuinen,

waarin zich allerlei grotten en tunnels

met geheime doorgangen bevinden.

De tuinen zijn regelmatig het decor 

voor modeshows en fotoshoots.

Shariff verspeelde het huis echter met gokken.

Het heet nu LAGOMAR

Lago Omar  (= het meer van Omar)

en er zijn nu een restaurant, een museum

 en 2 cottages in gevestigd.

Voor we naar "huis " gingen

dronken we nog iets op het dakterras 

"Star City Coffee and Gastro Bar"

 van het Gran Hotel, in Arrecife.

Het enige hoge gebouw op Lanzarote...

Van daaruit konden we zelfs de Residencial zien

waar  Casa Margarita staat.

"Thuis" zat Fermin al met de "almuerzo",

de lunch te wachten..

De meisjes waren veel te laat thuis.

Hij had een salade gemaakt en gegrilde kip,

als toetje een appel uit de oven

met een portie nougatijs.

Daarna wandelde ik nog richting Costa Teguise,

waar de Academia is

om voor Lars en Katia parfum te kopen.

Ik had echter pech.... alle winkels waren open

behalve de parfumerie...

Dus ga ik morgen alweer richting Arrecife

voor mijn allerlaatste aankopen hier

op Lanzarote....

1 oktober..... BBQ

SPANJE IN CRISIS

Niet minder dan 17 leidende figuren van de Spaanse

sociaaldemocratische partij PSOE hebben 

hun ontslag gegeven.

Ze hopen met hun actie hun partijvoorzitter

Pedro Sánchez tot opstappen te dwingen.

Die wil echter van geen wijken weten.....

De oorlog binnen de partij is het gevolg van een resem

slechte verkiezingsuitslagen sinds het aantreden van

Pedro Sánchez.

Spanje is nu al ruim 9 maanden in verwachting

van een nieuwe regering...

de struikelblok is Sánchez...

hij weigerde een coalitie met de Volkspartij PP.

Vandaag wordt over zijn lot gestemd....

Dit is in het kort wat er momenteel speelt in Spanje, 

wat de mensen aan hun TV kluistert,

en wat het onderwerp van gesprek is...

Terwijl ik dit zit te schrijven knettert

hier op het terras

de houtskool al in de BBQ ..
Fermín is , zoals de meeste mannen, bakker van dienst.
Margarita maakt de slaatjes, de aoli, 
en doet de rest van de voorbereidingen.

Eva wordt ook verwacht, samen met een vriendin 
van haar , Cati.

Het etentje is voorzien tegen 20 U.

Ik ging vanmiddag boodschappen doen.

Onder de vorm van wijn,

een fles zoete witte en een fles rode Rioja

lever ik mijn bijdrage.

Ik had wel een wijn van Lanzarote kunnen kiezen

maar vermits ik weinig van wijn ken speelde ik

op veilig met de Rioja,

die volgens Lilian altijd wel goed is.

Van Arrecife bracht ik een appelcake mee,

en in de Spar haalde ik een doos "helado de turrón"

 =Nougatijs.

Ik vrees toch dat Margarita geen gelijk gaat krijgen

met haar bewering dat ik vermagerd ben...

Maar dat ga ik pas weten als ik thuis ben..

Mijn tijd hier begint te korten.

Nog even over Pedro Sánchez...
ik zag net  op TV dat ze hem eruit gestemd hebben..
wordt vervolgd...

30 september..... de dag dat ik laat "thuis " kwam en Rita jarig is

Mijn eerste vrije dag wou ik goed benutten...

Ik had gisterenavond geen wekker gezet

met de bedoeling uit te slapen.

Rond 8 u werd ik wakker maar stond pas om half 9 op .

Fermin en Margarita

waren al niet meer thuis.

Na een douche en mijn ontbijt

ging ik op een ligbed op het terras liggen lezen

in het boek van José Saramago.
tot 12 u...

Toen vluchtte ik naar binnen, want het werd veel te warm.

Na mijn lunch hield ik een kleine siësta

alvorens naar Arrecife te vertrekken..

Ik had mijn boek meegenomen

 zodat ik op een terrasje wat zou kunnen lezen

tot 5 u , dan gaan de winkels pas terug open

want iedereen houdt hier zijn siësta.

Sinds ik mijn weg wat beter ken, durf ik al

eens van mijn gewone route afwijken.

Op deze manier  zie ik veel van het "oude Arrecife"..

en ontdek regelmatig iets nieuw..

Rond een uur of 7 zocht ik een restaurantje

op waar ze frieten serveerden...

Het was lang geleden dat ik die nog at..

en ze smaakten me in ieder geval..

Rond 8 u... wandelde ik naar de bushalte..

ik was helaas net te laat voor de bus, dus...

moest ik ongeveer een half uur wachten

op de volgende.

In de bus zag ik echter dat het al 21.27 was

Ik moet me dus een uur vergist hebben...

Het was ondertussen al donker geworden, 

en om het nog wat later te maken

zette de chauffeur van de bus zich aan een halte

aan de kant, stapte uit, en 

ging op zijn gemakje een sigaretje roken.

Blijkbaar is dat hier doodnormaal, want

niemand in de bus reclameerde.

Uiteindelijk was ik veel later"thuis"

dan ik gepland had.

Hopelijk heeft mijn "gastgezin" zich niet 

al te ongerust gemaakt over mijn lange wegblijven.

Margarita en Fermin zaten TV te kijken toen ik binnen kwam.

Blijkbaar is er van alles aan de hand in de Spaanse politiek.

De PSOE is "gesplitst", wat het vormen van een

nieuwe regering nu nog moeilijker gaat maken.

De Spaanse socialisten zitten in een diepe crisis.

Spanje zit,nu al een hele tijd zonder regering.

Morgen koop ik een krant..."weekendeditie"

Voor vandaag nog even een late verjaardagswens:
GELUKKIGE VERJAARDAG 
RITA

29 september..... Mijn laatste lesdag

Op onze laatste lesdag was het toch nog even flink doorwerken...

Laura gaf de drie eerste uren les,

en het allerlaatste lesuur gaf María, 

de jongste van het hele team.

Wat de lessen hier zo boeiend maakt is dat

de leerkrachten zoveel mogelijk proberen

hun leerstof te combineren

met de cultuur van Lanzarote.

María leerde ons vandaag

Rafael Arozarena kennen.

°1923-+2009

 Een schrijver-dichter uit Tenerife,

die later naar Lanzarote verhuisde

om er te werken bij de Compañia Telefónica.

Zijn roman Mararía werd op Lanzarote gefilmd.

De roman is een mix van fictie en realiteit.

Het personage Mararía heeft echt bestaan , zij

leefde in Femés , een plaats 

 in de gemeente Yaiza op Lanzarote.

Gisteren waren we daar in de buurt

toen we naar Bodega Rubicón gingen.

IK had nog graag het boek hier gelezen, 

maar dat zal me niet meer lukken op die paar dagen dat ik 

hier nog ben, denk ik

Morgen ga ik toch maar eens naar de bibliotheek

om te kijken of ze het boek hebben.

Na het laatste lesuur, en met het verhaal van Mararía

dat we in gedicht-vorm te lezen kregen

werd er afscheid genomen.

Van de leerkrachten kreeg ik een dikke knuffel en

2 kusjes op de wang, zoals dat hier de gewoonte is. 

En de belofte van mijnentwege dat we elkaar 

volgend jaar wel terug gaan zien.

Met Franziska ging ik nog een "terrasje doen"

met andere woorden :

2 tintos de verano gedronken in de blakende zon.

Het was hier weer ontzettend warm...

nog steeds onder invloed van de calima,

die gewoonlijk een dag of 3, 4 duurt.

Misschien moet ik morgen maar eens van die warmte van de 

calima profiteren

en aan het zwembad gaan liggen..

Tot nu toe had ik daar nog niet zo heel veel tijd voor.

Buiten studeren was vanwege de wind niet echt fijn..

Fermin zorgde vanavond alweer voor mijn avondmaal

Gebakken vis met Russische salade..

De verwennerij hier houdt gewoon niet op.

28 september.... De laatste loodjes wegen het zwaarst.

Vandaag hadden we les tot 19.30 h.

De laatste loodjes wegen het zwaarst..

Het hele programma moet afgewerkt zijn tegen morgenmiddag.

Morgen is onze laatste lesdag, want

de school gaat op culturele uitstap naar Toledo.

Ze vertrekken morgenavond en komen zondagavond terug aan.

De voorbereidingen voor de reis, de inschrijvingen etc.

gebeurden al in augustus...

Ik was dus net te laat om nog deel te nemen, 

en Franziska vertrekt zaterdag al terug naar huis.

In de voormiddag hadden we gewoon les in het klaslokaal,

 in de namiddag gingen we ,

om de lange lesdag toch wat aangenamer te maken, 

op verplaatsing.

Laura nam ons mee naar de cactustuin, ontworpen 

door... andermaal César Manrique.

Daar kregen we les  , aan een tafel op het terras,

uit de zon, .. want het was bloedheet door de CALIMA,

 een zeer hete wind die uit Afrika komt 

en stofdeeltjes mee brengt uit de Sahara.

Die stofdeeltjes vormen een soort mist, die men Calima noemt.

Op Lanzarote worden cochinillas gekweekt.. parasieten

die op cactussen (nopal) leven.

Ze geven een karmijnrode kleurstof af... die gebruikt wordt

voor het kleuren van weefsels, voedingswaren, cosmetica...

Laura nam er eentje tussen haar vingers, drukte erop, en de

kleurstof kwam eruit gelopen..

Na 2x handen wassen was de kleurstof nog altijd zichtbaar.

Na de les in de cactustuin reed ze met ons nog naar Haria,

een klein pittoresk dorpje, in het noorden 

van Lanzarote, met een vallei van 10.000 Palmbomen.

Daar staat ook nog een huis van...

César Manrique.

Tijdens de rit kregen we het vocabularium

in verband met autorijden...en auto-onderdelen.

Elke handeling die ze deed zei ze luidop in 't Spaans.

Onderweg hielden we nog even halt 

aan een mooie BODEGA.

"Bodegas Rubicón" in Yaiza.

De hitte was ondertussen een heel stuk minder.

Het was aangenaam zitten op het mooie terras.

Daar proefden we van een de wijnen die ze daar

produceren.

Ondertussen was het al laat geworden, 

en het begon te schemeren

Laura bracht me met de auto tot aan 

Casa Margarita.

Waar ze al op mij zaten te wachten,

 zoals elke dag trouwens,

benieuwd naar mijn verhalen..

Fermin stak een pizza in de oven,

en ik werd nogmaals  uitgenodigd

mee te eten....

"Buen provecho..."

Laat het u smaken.

Gracias Fermin y Margarita

27 september....

Sinds een paar dagen drink ik mijn ochtendthee
bij EL MUELLITO.

Deze zaak bevindt zich aan de overkant van
El Guachinche de Luis..
Het terras van El Muellito bevindt zich s'morgens al in de zon,
 dus is het veel aangenamer zitten daar...
Terwijl ik mijn thee drink herlees ik de notities van
de vorige dagen en geniet van de warmte van de zon.
Sinds ik op Lanzarote ben heb ik nog maar één keer
een vestje gedragen..
dat was toen ik met Margarita en Eva 's avonds
op stap ging.
Het enige waar je hier moet aan denken 
als je de deur uit gaat is :
"Heb ik mijn zonnebril bij"...?
want die heb je hier echt wel nodig.

Tijdens mijn dagelijks babbeltje met Margarita
zei ze me, dat ze denkt dat ik hier vermagerd ben...
Een weegschaal heeft ze niet..
Dus ik zal moeten wachten tot ik thuis ben 
om te weten of ze gelijk heeft.
Knellen doen mijn kleren in ieder geval nog niet..
Ik leg hier dagelijks wel heel wat kilometers af.
Iedere morgen ga ik te voet naar de Academia
dat is toch zeker 3 kilometer...
Ik geniet van die wandelingen.
Het is dan aangenaam van temperatuur, nog niet te warm,
en... het is heel rustig op de weg.
Veel volk is er dan nog niet op stap.

Na de les doe ik regelmatig nog
 een wandeling langs de zee, ik zoek 
een restaurantje om een kleinigheid te eten.
En slenter daarna nog wat langs de winkeltjes,
koop mijn dagelijks ijsje
en zet me soms een tijdje op een rots 
om naar de zee te staren
en naar het geluid van de golven te luisteren.
Soms ga ik met de bus terug.. soms ook te voet
Een paar dagen geleden gebeurde het dat ik
me van afslag vergiste op de Paseo Maritimo...
en ik belandde aan het domein van de 
Residencia Real de Las Maretas.
De koninklijke Villa..
Blijkbaar kan ik niet op Lanzarote komen zonder dat ik 
aan dit domein beland.....
In juni kwamen we er ook al eens toevallig langs.
Het ergste is dat je dan een heel eind terug moet gaan,
want het koninklijk domein sluit een groot deel van de weg af..
je mag er niet langs..

De villa werd gebouwd in opdracht
 van koning Houssein I van Jordanië
in de jaren 70... en ontworpen door...
alweer César Manrique.
Op het einde van de jaren 80 
schonk Koning Hussein de villa aan
Koning Juan Carlos I van Spanje, 
die het op zijn beurt afstond
als Nationaal Patrimonium.
In 2000 stierf er de moeder van Juan Carlos,
 Maria de Las Mercedes.
Nu dient het als vakantiedomein voor
verschillende "hooggeplaatsten"
Gorbatsjov, Vaclav Havel, Jose Maria Aznar,
Gerhard Schröder verbleven er al eens, 

Als ik 's namiddags thuis kom
is Yaki altijd de eerste om me te begroeten..
hij loopt dan overal met me mee, hopend op
gestreeld te worden
en  snuffelend aan mijn tas.
Ik heb dan meestal al boodschappen gedaan
en hij blijft bij mij tot ik alles uitgeladen heb...
soms valt er wel eens iets te "proeven " voor hem.
Op chocolade blijkt hij gek te zijn...
Wie niet?

Ik werd zo even al weer getrakteerd
op een "cena"= avondmaal.
Fermin maakte ROPA VIEJA..
een potje van kabeljauw, scampi, mosselen , paprika, ajuin,
look, aardappelen, en garbanzas...gekruid met laurier en curry.
Alweer een heerlijk gerecht.
Fermin heeft het koken in zijn vingers....hij eet dan ook graag
Ik lijk hier wel in half-pension te zijn...

Voor diegenen die op Facebook zijn...
El Muellito en Guachinche de Luis, Costa Teguise
hebben beiden een profiel op Facebook.
Ook de Academia de Español de Lanzarote
kan je vinden op Facebook.

26 september....de dag van de slechte punten...

Franziska en ik haalden vandaag allebei slechte punten...

Ik vergat een taak te maken  tijdens het weekend

en zij had helemaal niets geleerd

maar de taak had zij wel gemaakt..

Ook bleek dat ons brein nog niet erg wakker was 

vanmorgen.. het duurde even eer we op gang kwamen.

Dat komt ervan als je teveel op stap gaat...

We kunnen het samen heel goed vinden ,

 het zal dus niet de laatste keer geweest zijn 

dat we er samen op uit trekken.

Toen ik zaterdag in Arrecife was, had ik een winkel gevonden

met in 't groot op het raam "GANGAS "

"KOOPJES"...

daar kon ik niet aan voorbij gaan..

Ik kocht er een kleed voor 3 euro...

en.. het mag gezien worden..

Het viel hier bij Margarita zo in de smaak

dat zij zich vandaag naar Arrecife haastte

om er zich ook een te kopen..

Haar maat was er niet meer in, maar

ze vond wel iets anders in haar maat

ook voor 3 euro..

Dank zij mij weet Margarita nu waar ze voortaan 

moet zijn in Arrecife

als ze iets nieuw wil kopen ..

Ik ben daar dan ook "kampioen " in...

vraag dat maar aan Liliane....

Voor mij zit de koopjestocht erop...

mijn koffer kan het niet meer hebben,

25 september....Op stap met Franziska

Franziska is mijn klasgenootje.

Ze is Duitse, woont in Ginebra (Genève),

is 39 jaar en werkt voor WTO, 
World Trade Organisation
Wereldhandelsorganisatie...(GATT)
of OMC.

(Organización Mundial de Comercio).

Vandaag gingen we de hele dag samen op stap.

We vertrokken om half elf naar het noordelijk 

deel van Lanzarote.

Eerst gingen we naar de 

JAMEOS DEL AGUA

       een van de 7 Centra van Kunst ,

Kultuur en Toerisme

gecreerd door... alweer... César Manrique, 

die steeds probeerde natuur en kunst te harmonieren.

Los Jameos  del Agua bevinden zich in een tunnel

 die ontstaan is

door de uitbarsting van de vulkaan CORONA.

In het water leeft een unieke soort krab,(cangrejo)

namelijk de Cangrejo Ciego,

één centimeter groot, wit en blind.(ciego).

In 1966 werden de Jameos del Agua

voor het eerst opengesteld voor het publiek.

In 1977 was de opening van een auditorium

dat men later toegevoegd had.

In La Casa de Los Volcanos" , 

Het Huis van de Vulkanen

is er een tentoonstelling over alles wat met 

vulkanen te maken heeft.

Daar dronken we iets op een terrasje

en zetten dan onze tocht verder..

richting

Cueva de los Verdes.

Een indrukwekkende vulkanische grot...

Ze is onderdeel van hetzelfde ondergrondse gangenstelsel

als Los Jameos del Agua.

Beiden zijn ontstaan tijdens de uitbarsting van de nabijgelegen vulkaan Monte Corona.

Cueva de los Verdes is een ondergronds gangenstelsen

van 7 kilometer lang.

Onder begeleiding van een gids maakten

we een tocht van 2 kilometer...

De plafonds hebben stalactieten van gestold lava.

Van daaruit gingen we nog naar 

Mirador Del Rio

waar je van een spectaculair uitzicht kan genieten...

Ondertussen hadden we toch wel enorme honger gekregen

en gingen we op zoek naar een restaurantje.

We belandden uiteindelijk in

een klein haventje : Orzola

Het was ondertussen 4 uur geworden.

Daar deden we ons tegoed aan de fameuze

Papas arrugadas met mojo verde en mojo rojo

("gerimpelde"aardappelen met groene en rode mojo)

gerimpelde aardappelen, zijn aardappelen bereid in de schil

en overstrooid met grof zout.

en aan de pimientos de Padrón.

(geroosterde pepertjes).

heerlijk.. simpel, en veel te veel.. alweer.

en.. een enorm groot glas Tinto de Verano.

Uiteindelijk zijn we dan "thuis " geraakt.
Hier wachtte me nog een heerlijke "Sopa de Lentejas"
van chef-kok Fermin...

Franziska en ik hadden samen een heerlijke dag..

we moeten allebei vanavond nog gaan studeren...

ik deed gisteren al niets... zij ook niet.
Dus .. aan het werk nu. !!