16 maart... de allereerste regendruppels.

Regendruppels op Lanzarote

Al was het niet voorspeld...

Voor de allereerste keer maakte ik hier een regenbuitje mee.

Al is regenbuitje nog veel gezegd.Druppelbuitje is een beter woord.

Ik had juist alles buiten uitgestald, handdoek op ligbed,

leesboek, copies van de les en schrijfgrief, toen

ik druppels voelde.

Ik haastte me om alles op tijd droog binnen te hebben, 

ook wat handwas en een badhanddoek die op het droogrek hingen.

Eens alles goed en wel binnen was het "buitje" al over,

en scheen de zon weer volop.

Dus dan maar weer naar buiten met alles.

Een half uurtje in de zon op het ligbed wisselde ik af

met een uurtje aan tafel uit de zon.

Het was weer warm.

Voor mijn taken in verband met de lessen van vanavond, had ik

deze keer toch behoorlijk wat tijd  nodig.

Het was 3 uur eer ik er erg in had... en ik moest nog eten.

Margarita had ondertussen al wel iets gegeten, zij at

de rest van de pastaschotel van gisteren op

en Fermin at een broodje met bacon...

ik at fruit..

Wat me verbaasde was dat Yaki geen centimeter

van mijn zijde week... hij at met me mee: sinaasappel en peer,

blijkbaar is hij verzot op fruit.

Ik wist niet dat honden fruit aten..

Daarna maakte ik me klaar om naar de Academia te vertrekken.

Zoals altijd ging ik te voet... het is heerlijk wandelen in het zonnetje

en vandaag stond er bijna geen wind.

Het vestje dat ik over mijn topje had aangetrokken

heb ik onderweg uit gedaan, wegens te warm.

Vanavond kwam het wel goed van pas.

Omdat ik veel te vroeg was , koos ik een plaatsje

op het terras bij El Muellito, om daar nog wat te lezen

in een boek dat ik altijd bij me heb als ik op stap ga.

In telkens korte stukjes beschrijft Galeano de vreselijke

jaren van de militaire dictaturen in Argentinië 

 en in Uruguay (jaren 70).

Hij zelf is Uruguayaan.

Vrije meningsuiting werd ernstig beknot en de militairen 

namen alle belangrijke posities in. Martelingen waren aan

de orde van de dag en in Uruguay werden 60.000 mensen

gevangen gezet.

Nog enkele bladzijdes te lezen en het boek  is uit.

Zoals de gewoonte is gingen we na de les

nog iets drinken en een tapa'tje eten bij El Bocadito,

de beste tapabar op Costa Teguise..

De tortilla is er heerlijk... nergens at ik betere.

Tot slot nog een wijsheid van Galeano :

""De landen die de meeste wapens in de wereld verkopen
zijn dezelfde landen die zich bekommeren om de wereldvrede...""