De wonderen zijn de wereld
nog niet uit..
Vanmorgen nodigde Fermín me uit met hem mee
te rijden naar Arrecife.
Hij ging vissen... ik wou naar de bibliotheek.
Ik had de bedoeling me in te schrijven voor
de "Taller de Escritura", een cursus voor
"professioneel"schrijven ,gegeven door
José Ramón Vagas, een schrijver.
Informatie te verkrijgen bij :
Red de bibliotecas Municipales de Arrecife.
In de bib verwezen ze me door naar
de Ayuntamiento Municipal in Arrecife.
Dus wandelde ik verder naar de Ayuntamiento.
In de Calle Real passeerde ik een vrouw met een
kinderwagen. Zij keek mij aan , ik haar, we groetten elkaar
en ik stapte verder. Plots hoorde ik mijn naam roepen.
Het was de vrouw met de kinderwagen...
Ze vertelde me dat, toen ze me gezien had,
ze haar smartphone had genomen,
in whatsapp naar haar contacten had gezocht,
mij had gevonden , mijn foto had gezien
en dat ze toen wist wie ik was.
Vorig jaar in juni, toen ik met Liliane
in Hotel Be Live Lanzarote Resort logeerde,
waren met met de bus naar Arrecife geweest.
Op de bus babbelde iedereen met iedereen..zelfs de
chauffeur babbelde mee.
De dame waar ik het nu over heb, heet
ook Margarita zat ook in die bus, ze vroeg
ook Margarita zat ook in die bus, ze vroeg
mijn telefoonnummer om in contact te blijven.
Ik kreeg het hare...Ze wou me ook haar bambino tonen
maar ik ging toen niet mee naar haar thuis.
We stuurden elkaar wel eens via whatsapp
nieuwjaarswensen , een leuke presentatie, een video etc..
maar verder hebben we nooit meer contact gehad.
Tot vandaag...
We gingen samen iets drinken op een terrasje aan
Charco de San Ginés. Daarna ging ik met haar haar
boodschappen doen in de Mercadona en dan nodigde ze
me uit bij haar thuis.. We zouden nadien samen
met haar kind, Kian, van bijna 2 jaar, naar
de "Entierro de la Sardina" ="Begrafenis van de Sardien",
aan de Playa del Reducto in Arrecife gaan kijken.
Het betekent het einde van de carnavalsfeesten.
Men begraaft de sardien , beter gezegd:
men steekt die in brand op het strand.
En daarna is er vuurwerk.
Ik was deze morgen van huis gegaan in 7/8 broek,
een kanten t shirt en een dun vestje erover.
Veel te koud om 's avonds aan het strand te gaan staan.
Margarita leende me een jas van haar .
Na afloop van de "plechtigheid" nam ik de bus terug naar
Costa Teguise.
Ondertussen was het al donker en heel laat geworden ..
Ondertussen was het al donker en heel laat geworden ..
Margarita (van Casa Margarita) maakte zich al zorgen
omdat Fermín verteld had dat ik te licht gekleed
van huis was gegaan om 's avonds nog zo rond te lopen...
Ze zaten beiden in de zetel op mij te
wachten toen ik thuis kwam.
Het eerste wat Margarita me vroeg was :
Ah .. has comprado un abrigo?
heb je een jas gekocht? .. Nee, zei ik
niet gekocht, maar geleend...
Waar in godsnaam kan je hier jassen lenen? zei ze.
Waar in godsnaam kan je hier jassen lenen? zei ze.
Dan heb ik haar het hele verhaal verteld.
Daarna kreeg ik nog het restant van de macaronischotel
van gisteren voorgeschoteld. Die ik op at
terwijl Margarita haar babbel deed bij mij aan de keukentafel.
Ondertussen was het wel vreselijk laat geworden.
Maar gaan slapen zonder de blog bij te houden
kon ik toch niet. Het is dus nachtwerk geworden
zodat diegenen die morgen
inloggen toch iets te lezen krijgen.
Vandaag was een "wonderlijke" dag ,
om niet snel te vergeten...
Alleen is er van mijn oorspronkelijk
plan niets in huis gekomen.
Dat zal iets voor later zijn.
Geen opmerkingen:
Een reactie posten