22 juni Opgesloten in de bus, wachtend op de politie.

Yaki... de best gemanierde hond
die ik ken...

Telkens ik 's morgens uit mijn kamer kom en Margarita en Fermín een

goede morgen wens, blaft Yaki (slechts 1 keer) en komt naar me toe gelopen,

alsof hij wil zeggen... en ik dan?

Vanmorgen schoof ik eerst het raam van mijn kamer naar het terras 

open alvorens uit mijn kamer te komen.

En daar was Yaki...
door het schuifraam kwam hij mijn kamer binnen, 
blafte weer 1 keer... en ging pas weg nadat

ik iets tegen hem gezegd had.

Zijn blaf betekende dus niet  " en ik dan ",

maar het is gewoon een morgengroet...

In de voormiddag bleef ik "thuis"...

Eerst deed ik een klein wasje, ging dan wat zitten lezen ,
buiten, in de zon, 

en dwaalde een tijdje door Twitter,
op zoek naar de laatste nieuwtjes
en de commentaren erop.

Mijn lunch gebruikte ik op het terras, ik had niet zo veel honger,

at een sinaasappel.. een halve dan,

want Yaki at de andere helft op.

Daarna nog een banaan,  daar was hij niet zo tuk op

het stukje ,dat ik hem aanbood ,weigerde hij.

Later ging ik te voet naar Costa Teguise om 

een parfum te kopen dat ik voor Inge zou mee brengen.
Hier koop je een parfum voor ongeveer
de helft van de prijs in België.
Dat is te danken aan het speciale BTW -( IVA) stelsel
waarvan de Canarische eilanden genieten.

Ik was eerder al de verschillende parfumeries afgegaan

om de prijzen te vergelijken.

Dalia bleek de goedkoopste, met toch wel bijna 10 € verschil.

Daarna nam ik de bus naar Arrecife,

en toen begon mijn avontuur......

Het was zeer druk op de bus en vanaf de halte aan

Hotel Oriental Lanzarote Playa moesten de mensen recht staan.

Op de eerst rij rechts in de bus kleeft een sticker 

Deze zitplaatsen zijn voorbehouden voor ouderen ,gehandicapten en zwangere vrouwen.

De chauffeur vroeg aan de beide jonge mannen die daar zaten om 

hun plaats af te staan aan de oudere mensen die recht stonden.

Onder hen een man die met behulp van een stok ging.

Een van beiden deed dat zonder poeha.. maar de andere

begon te brullen tegen de chauffeur.. dat die hem aangevallen had,

hem bedreigd had en dat hij dat niet pikte.

Ik zat achter hen, dus ik had alles goed kunnen volgen,

ook wat de chauffeur zei..

Die had gevraagd of ze hun plaats wilden afstaan en er nog por favor

aan toe gevoegd ook.

Zijn toon was misschien ietsjes dwingend, maar van dreigen

was er helemaal geen sprake.

Enfin, na heel wat getier en gebrul van de man op de eerste rij

belde de chauffeur de politie en weigerde  nog verder te rijden.

Daar zaten we dan.... opgesloten in de bus en het getier hield maar niet op.

Een vrouw ,die achteraan zat, kwam naar voor en vroeg de deur te openen

, ze wou er uit , ze voelde zich niet goed.

Samen met de vrouw vluchtte de man van de eerste rij ook naar buiten.

Hij bleef echter  aan de bus staan, nam zijn smartphone

en een kwartier later dook er een auto op die hem ophaalde.

Van de politie nog altijd geen spoor te bekennen... 

en daar zaten we dan..

In de bus begonnen er al mensen te mopperen dat ze moesten gaan werken

en dat het wel tijd werd dat de bus nu wel mocht vertrekken.

Eindelijk na 3 kwartier was de politie er.

De chauffeur legde een verklaring af en reed verder.

Aan de volgende halte stapte de vrouw die eerder uitgestapt was

terug op..ze zette zich op de plaats naast mij, die ondertussen vrij gekomen was.

En wat bleek? Ik kende haar... 
het was Angeles,  de dame van de receptie van Hotel

Oriental Lanzarote Playa/
 Met haar maakte ik wel eens een babbeltje 

toen Liliane en ik daar 2 jaar geleden logeerden.
Een vriendelijke, aangename dame.

 Hotel Oriental Lanzarote Playa

Angeles herkende mij ook nog.

Hoeveel keer maakt een mens zoveel toeval mee...?

Toen ik hier het verhaal vertelde ,zei Margarita...
"Mónica, jij kent hier ondertussen meer mensen dan ik..."