15 maart
Museum van de Geschiedenis van Arrecife.
Niet zo ver hier vandaan, in het kasteel van San Gabriel,
is het Museum van de Geschiedenis van Arrecife gevestigd.
Daar het vandaag bewolkt was en er redelijk veel wind stond (5)
was het de ideale dag om daar eens een kijkje te gaan nemen.
Zoals meestal verbaast het mij dat een museumbezoek in Spanje
zo goedkoop is.
De normale entree prijs voor dit museum is 3 €, maar voor 60-plussers
is het gratis, wel op vertoon van je identiteitskaart natuurlijk.
Via de brug Las Bolas over de Atlantische Oceaan in de baai van Arrecife
kom je in het kasteel van San Gabriel, een versterkte burcht.
Haar huidige uiterlijk dateert uit de 18e eeuw.
Binnenin het kasteel lees je ,aan de hand van borden aan de muur,
opgesteld in het Spaans, de volledige geschiedenis van Arrecife .
Op het dak van het kasteel heb je een fantastisch uitzicht over de zee
en in de verte zie je de cruiseboten aangemeerd liggen in de haven.
Heel leuk in Hotel Lancelot is dat ze bij de lunch
telkens weer één of ander typisch Canarisch gerecht presenteren.
Meestal ken ik de gerechten wel
Fermín heeft me er al verscheidene laten proeven.
Puchero, Moros y Cristianos, Ropa Vieja....
Maar vanmiddag stond er wel een heel vreemd dessert op de kaart :
Brazo Gitano, Zigeunerarm.
Ik had geen flauw vermoeden wat dit kon zijn.
Het is een opgerold gebak..heel lekker
maar alles in hotel Lancelot is lekker., ze hebben een goeie kok.
Over brazo (arm) gesproken.
Er logeren hier in het hotel 2 mannen die beiden een arm missen.
De ene mist zijn rechterarm , de andere zijn linker.
Ik zag zelden zo iemand, hier zijn er dus 2.
In de namiddag ging ik nog eens tot bij Margarita 2.
Haar winkel is echt een zoete inval. Deze keer was er ook een dame
uit de Dominicaanse Republiek en een jonge man uit Ghana.
Margarita serveerde ons koffie in de winkel... gezeten tussen de kleren
die nog opgehangen moesten worden.
Hier kennen ze geen haast.. gezelligheid is belangrijker.
Via Margarita ken ik inmiddels de halve Colombiaanse
bevolking van Arrecife, een Ghanees, een Dominicaanse,
een Venezolaanse, een Italiaanse..
ze lopen hier allemaal in en uit.
En elk van hen vertelt me dan zijn of haar verhaal.
Wat me opvalt is dat de dames uit Zuid Amerika wel heel gemakkelijk
de stap zetten naar Europa terwijl ze hun kroost in hun thuisland
achter laten. Ze sturen wél geld op om ze te onderhouden..
Hoe zou dat aanvoelen?
Geen opmerkingen:
Een reactie posten